دوانيد . و از ديگر كسانى كه به تربيت امام زين العابدين عليه السلام پرداختند پدر بزرگوارش ، سرور آزادگان ، سيد الشّهداء امام حسين عليه السلام بود كه در وجود فرزندش امتداد ذاتى و درخشش روحانيّت و تجسم امامت را مىديد اين بود كه بيشترين توجه و عنايت را نسبت به او مبذول داشت و تمام ارزشها و تواناييهاى ارزندهء خود را در قالب وجود او ريخت و او را بر ديگر فرزندانش مقدّم داشت و بيشتر اوقات در كنارش بود . مورّخان مىگويند : امام زين العابدين عليه السلام مريض شد امام حسين عليه السلام با عجله به ديدار او شتافت در حالى كه دلجويى مىكرد و مىگفت : « پسرم چه ميل دارى ؟ » زين العابدين عليه السلام در پاسخ پدر جوابى داد كه هر بندهء مخلص و متوجه به خدا مىدهد ، عرض كرد : « دوست دارم از كسانى باشم كه آنچه را پروردگارم دربارهء من مصلحت بداند ، بدان راضى باشم . . . » امام حسين عليه السلام از شنيدن اين سخنان تابناك كه بيانگر معرفت زياد و ايمان عميق وى بود ، در شگفت شد و از روى تعجّب فرمود : « مرحبا كه تو همانند ابراهيم خليلى آنجا كه جبرئيل عرض كرد : ( اى ابراهيم ) آيا از من حاجتى دارى ؟ ابراهيم گفت : من كسى را بر پروردگارم مقدم نمىدارم ، بلكه خداوند براى من كافى است و نيكو سرپرستى است ! ! » « 1 » ( 1 ) براستى كه زين العابدين عليه السلام در ايمان زياد و توجه عميق و ارتباطش با خدا نظير ابراهيم خليل اللّه بود .

--> ( 1 ) بحار الانوار : 46 / 66 ، دعوات قطب راوندى خطى كتابخانهء امير المؤمنين .